মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ পৱিত্ৰ তিৰোভাৱ তিথিত যাচিলোঁ শতকোটি প্ৰণাম
আজি ভাদ মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ দ্বাদশী তিথি। অসমীয়া জাতিৰ বাবে আজি এক অতি পৱিত্ৰ, গভীৰ শ্ৰদ্ধা আৰু শোকৰ দিন। কাৰণ আজিৰ এই তিথিতে ১৫৬৮ চনত কোচবিহাৰৰ ভেলাদঙাত মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱে বৈকুণ্ঠ প্ৰয়াণ কৰিছিল। ১৪৪৯ চনত নগাঁও জিলাৰ বৰদোৱাৰ ওচৰৰ আলিপুখুৰীত কুসুম্বৰ ভূঞা আৰু সত্যসন্ধ্যাৰ কোলত জন্ম গ্ৰহণ কৰা এইজনা মহাপুৰুষে তেওঁৰ ১২০ বছৰীয়া দীঘলীয়া জীৱন কালত অসমীয়া জাতিটোক যি দি থৈ গ’ল, তাৰ তুলনা পৃথিৱীৰ কোনো বস্তুৰে কৰিব নোৱাৰি। তেওঁ নাছিল কেৱল এজন ধৰ্মগুৰু, তেওঁ আছিল অসমীয়া জাতিৰ প্ৰাণ প্ৰতিষ্ঠাতা, সমাজ সংস্কাৰক, মহান সাহিত্যিক, সংগীতজ্ঞ, নাট্যকাৰ, চিত্ৰশিল্পী আৰু যুগদ্ৰষ্টা।
শংকৰদেৱৰ জন্মৰ সময়ত অসমৰ সামাজিক আৰু ধাৰ্মিক পৰিৱেশ অতি বিশৃংখল আছিল। সমাজখন জাতি-ভেদ, উচ্চ-নীচ, ব্ৰাহ্মণৰ আধিপত্য, তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ, বলি-বিধান আৰু নানা কু-সংস্কাৰেৰে ভৰি আছিল। সাধাৰণ মানুহে ধৰ্মৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজি পোৱা নাছিল। এনে এক অন্ধকাৰ সময়ত গুৰুজনাই এক নতুন বাট দেখুৱালে। তেওঁ ঘোষণা কৰিলে যে ঈশ্বৰক পাবলৈ জটিল যাগ-যজ্ঞ, মন্ত্ৰ বা বলিৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। কেৱল একমাত্ৰ হৰি নামেই সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি দিব পাৰে। তেওঁৰ মহান মন্ত্ৰ আছিল এক দেৱ, এক সেৱ, এক বিনে নাই কেৱ। তেওঁ প্ৰমাণ কৰি দেখুৱালে যে ভগৱানৰ ওচৰত সকলো মানুহ সমান, ইয়াত ব্ৰাহ্মণ-শূদ্ৰ, ধনী-দুখীয়াৰ কোনো ভেদাভেদ নাই। সকলোৱে একেলগে একে শাৰীতে বহি হৰি নাম ল’ব পাৰে।
এই মহান দৰ্শনক বাস্তৱ ৰূপ দিবলৈ তেওঁ দুটা মহান অনুষ্ঠানৰ সৃষ্টি কৰিলে, সত্ৰ আৰু নামঘৰ। নামঘৰ কেৱল এটা প্ৰাৰ্থনা গৃহ নহয়, ই আছিল অসমৰ প্ৰথম গণতান্ত্ৰিক অনুষ্ঠান। ইয়াত সকলোৱে মিলি আলোচনা কৰে, বিচাৰ কৰে, শিক্ষা লয় আৰু সংস্কৃতিৰ চৰ্চা কৰে। আজিও অসমৰ প্ৰতিখন গাঁৱৰ নামঘৰে অসমীয়া জাতিক একতাৰ ডোলেৰে বান্ধি ৰাখিছে।
সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদান শব্দৰে বুজাব নোৱাৰি। অসমীয়া ভাষাক তেওঁ এক উন্নত সাহিত্যিক ভাষা হিচাপে গঢ়ি তুলিলে। কীৰ্ত্তন-ঘোষা আৰু ভাগৱত দশম স্কন্ধৰ দৰে অমৰ গ্ৰন্থ, বৰগীতৰ দৰে আধ্যাত্মিক সংগীত, পত্নী প্ৰসাদ, কালিয় দমন, কেলি গোপাল, ৰুক্মিণী হৰণ, পাৰিজাত হৰণৰ দৰে অংকীয়া নাট আৰু ভাওনাৰ সৃষ্টিৰে তেওঁ সাধাৰণ মানুহৰ মাজলৈ ধৰ্মৰ জ্ঞান সহজ কৰি তুলিলে। তেওঁ সৃষ্টি কৰা সত্ৰীয়া নৃত্য আজি ভাৰতৰ আঠটা ৰাষ্ট্ৰীয় নৃত্যৰ ভিতৰত অন্যতম। চিত্ৰকলা, ভাস্কৰ্য্য সকলোতে তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ চাপ আছে।
তেওঁৰ মানৱতাবাদী দৰ্শন আজিৰ পৃথিৱীৰ বাবে আৰু বেছি প্ৰয়োজনীয়। যেতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বতে হিংসা, বিদ্বেষ আৰু বিভাজন বাঢ়ি গৈছে, তেতিয়া তেওঁৰ সেই অমৰ বাণীয়ে আমাক শান্তিৰ বাট দেখুৱায়, কুকুৰ শৃগাল গাধৰো আত্মাৰাম, জানিয়া সৱাকো পৰি কৰিবা প্ৰণাম। অৰ্থাৎ কুকুৰ, শিয়াল, গাধৰ মাজতো একে আত্মা আছে বুলি জানি সকলোকে প্ৰণাম কৰিব লাগে। এইয়া কিমান উদাৰ আৰু মহান চিন্তা।
সেয়েহে আজিৰ এই পৱিত্ৰ তিৰোভাৱ তিথিত আহক আমি সকলোৱে গুৰুজনাৰ চৰণত সেৱা জনাই সংকল্প লওঁ, তেওঁ দেখুৱাই যোৱা সত্য, অহিংসা, প্ৰেম, ক্ষমা আৰু ভাতৃত্বৰ বাটেৰে আমি আমাৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱন আগুৱাই লৈ যাম আৰু এখন সুন্দৰ, একতাপূৰ্ণ অসম গঢ়িম।
গুৰুজনাৰ চৰণত পুনৰবাৰ শতকোটি প্ৰণাম।
